Przeglądam sobie galerie mojej siostry na naszej klasie i łapie doła. Bo stara jestem i zgorzkniała. Bo ona się bawi, tak jak ja się kiedyś bawiłam. Bo jest ładna, uśmiechnięta i, kurwa, ma większe cycki niż ja. Bo sama się w sobie zamykam. Karmię tego swojego doła jak sikorki zimą, bo mi tak wygodniej. I jestem za leniwa, żeby coś z tym zrobić. Obiecuję sobie, że ruszę ten swój tyłek i nie ruszam. Siedzę i gram w plemiona... No dobra, jeszcze potrafię z Dominikiem przegadać cały dzień przez gg. Ostatnio odświeżyłam pewną znajomość. Spytał się mnie chłopiec, czego ja w życiu chce. Nie potrafiłam mu odpowiedzieć. Nie potrafiłam, bo na chwilę obecną nie wiem, czego oczekuję od życia. Nie wiem i dlatego nie mogę się zmobilizować. Czekam na natchnienie, jak na księcia z bajki na białym rumaku. Naszła mnie ochota na pewną piosenkę, pewnego zespołu, z którym kiedyś się lubiłam. Znalazłam go nawet, z pomocą ruda_malpa, bo kawałka wydanego nigdzie oczywiście nie ma. I znowu zachciało mi sie coś z sobą zrobić. Ale nie wiem co, bo nie wiem kim jestem i w czym się dobrze czuję. Co kwartał zmieniam swój wygląd, jakby to miało mnie wyprowadzić z tego labiryntu. A ten chłopiec myśli, że mnie naprawi. Naoliwi ręce i nogi inie będę już sobie skrzypiała przy każdym moim ruchu. A ten chłopiec myśli, że zgadnie kim jestem. I powstanie kolejna kreska do portretu nieznanego mi człowieka. Kolejna moja nowa twarz.

Згубіцца

У веры

Імкнуцца

Дарэмна. 

Ў паветры

Павісла:

Найлепшы -

Няісны. 

Мой дотык - толькі дотык

І словы - толькі словы.

Ты зразумеш потым -

Я заўтра буду новы.

Я заўтра буду лепшы,

Такі, як ты захочаш.

Проста каб зразумець. 

Мяне не існуе.

У гэта імгненьне

Ты размаўляеш сама з сабой.

І словы, як вецер,

І злосьць, як маленьне.

Чужая зямля застаецца чужой. 

Цябе не існуе.

У гэта імгненьне

Я размаўляю сам з сабой.

І словы, як вецер,

І злосьць, як маленьне.

Zła kobieta ze mnie. I nie jest to tylko moje łaskotanie własnej próżności. Sporo osób podpisałoby się pod tą teorią wszystkimi swoimi kończynami, jak również kończynami swoich zwierzątek, bliskich i dalekich krewnych, prawdziwych i tych mniej prawdziwych przyjaciół oraz urażonym ego, po czym najchętniej rzuciłoby mnie w czeluści piekielne. No cóż, bywa i tak. Nie wszystkich się w życiu kocha. Jakoś nie bardzo mnie to dołuję, ani też nie zachwyca, ale motywuje. O tak! Jakby ktoś odnosił wrażenie, że oczy go mylą powtórzę jeszcze raz - MOTYWUJĘ MNIE TO. Dlaczego? Powód jest bardziej prozaiczny, niż ktokolwiek mógłby sobie to wyobrazić - to co dla koleżanki x czy tam y jest złe, nie musi wcale oznaczać, że tak jest w istocie. "Punk widzenia zależy od punktu siedzenia.” Do kogoś pretensję przecież trzeba mieć. Ktoś musi być tym złym. A takie podejście tylko nakręca tę spirale debilnego szufladkowania ludzi, bez zgłębiania teorii przyczynowo - skutkowej. Zwykła wredota i uszczypliwość się wtedy we mnie odzywa. Chęć podkreślenia swojej wolności osobistej i jej poszerzania. Zdobywania wszystkiego, na co tylko mam ochotę. W końcu rasowy ze mnie Strzelec. Uwielbiam polowania. Uwielbiam żywioł, uwielbiam kiedy coś się dzieje i kiedy mam rację. Uwielbiam tę świadomość, że wszystko jest na wyciągnięcie ręki, wystarczy ją tylko umiejętnie wyciągnąć. No, ewentualnie wyciągnąć z łokcia, komuś kto stoi obok po to samo. A co mi tam, mam sporo czasu i chęci, więc w swój ironiczny sposób udowodnię im, że mają rację, a wszystkim inteligentnym, że tamci się mylą. Oceniać można klasówki, a nie ludzi. A kiedy już się ktoś na to ocenianie porywa, niech się zastanowi, czy ma na tyle dystansu do siebie, by godnie przyjąć kontrę.